دکتر رائفی پور از امام زمان (عج) می گوید . . .

حیفه دانلودش نکنیم کوتاه و کم حجمه . . .

حجم: ۵/۳ مگابایت / فرمت: FLV / دانلود

به وبلاگ شخصی من هم یه سر بزنید

... دلتنگ ظهور تو ...

ذکـر تعجيـل فرج رمـز نجات بشـر اسـت مـا بـرآنيـم که ايـن ذکـر جهـاني بشـود

براي فرج مولايمان صاحب الزمان (عج) زياد دعا كنيم .

منتظران در خواب غفلت …

نقل است که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: یَکُونُ فِی هَذِهِ الْأُمَّةِ کُلُّ مَا کَانَ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ؛ هر آنچه در بنی اسرائیل رخ داده است در این امت اسلامی هم اتفاق خواهد افتاد.[۱] در تعبیر دیگری آمده است: لَتَرکَبُنَّ سُنَنَ مَن کانَ قَبلَکُم ِشبراً بِشِبرٍ؛ شما امت اسلامی روش و سیره امتهای پییشین را وجب به وجب تقلید خواهید کرد.[۲]

کمی دقت در تاریخ صدر اسلام و اوضاع جاری آن، این حقیقت را به خوبی روشن می کند و شاید یکی از دلایلی که قرآن کریم در آیات فراوانی به سرگذشت و تاریخ بنی اسرائیل می پردازد همین باشد. تا بخوانیم و بدانیم و مراقب باشیم تا مبادا پا جای پای آن قوم عجیب و لجوج بگذاریم.

برای حفظ خود از این خطر بزرگ ابتدا لازم است تا اندیشه و رفتار بنی اسرائیل را به خوبی بشناسیم و بعد اندیشه و رفتارمان را با آن مقایسه کنیم.

در این راستا ما نمونه ای را از قرآن کریم برگزیده و کار تطبیق و مقایسه ای را که گفتیم در مورد آن انجام می دهیم تا اگر ضعف یا انحرافی در مسلمانی ما هست خودش را در زیر این ذره بین نشان دهد.
این منتظران بر سجاده نشسته دست به دعا بی آنکه خود بدانند آن سستی و لختی و ضعف ایمان درونشان سبب می شود که به جای عمل به وظیفه و تلاش برای ادای واجبات فردی و اجتماعی و مبارزه با ظلم در هر بُعد و اندازه ای که باشد؛ با خلوص نیت دست روی دست گذاشته و منتظر کسی باشند که بیاید و مشکلات آنها را برطرف کند

داستانی از بنی اسرائیل

آیات ۲۰ تا ۲۶ سوره مائده به جریانی از بنی اسرائیل با موسی علیه السلام اختصاص دارد. ماجرا از آنجا آغاز می شود که بنی اسرائیل مامور می شوند تا وارد سرزمینی شوند که در آن عده ای زندگی می کردند که به دلیل داشتن قدرت اهل زور گویی بودند به همین دلیل بنی اسرائیل از فرمان الهی سرپیچی کرده و به موسی علیه السلام گفتند: یَامُوسىَ إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَ إِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتىَ‏ یخَرُجُواْ مِنْهَا فَإِن یخَرُجُواْ مِنها فَإِنَّا دَاخِلُون‏؛ موسی! در این سرزمین مردمان زورگویی زندگی می کنند که تا آنها هستند ما وارد آن سرزمین نمی شویم؛ هر وقت آنها بیرون رفتند ما امر تو را عملی کرده و وارد آنجا می شویم.

در بین بنی اسرائیل عده ای وجود داشتند که خداترس بودند و همین امر سبب می شد که دلواپس امر خدا باشند. دو نفر از این جمعیت با ایمان که ترس از خدا در دل آنها جاى داشت و به همین دلیل مشمول نعمتهاى بزرگ او شده و روح استقامت و شهامت را با دوراندیشى و آگاهى اجتماعى و نظامى آمیخته بودند براى دفاع از پیشنهاد موسى علیه السلام لب به سخن گشوده و به بنى اسرائیل گفتند:

شما از دروازه شهر وارد بشوید هنگامى که وارد شدید (و آنها را در برابر عمل انجام شده قرار دادید) پیروز خواهید شد. ولى باید در هر صورت از روح ایمان استمداد کنید و بر خدا تکیه نمائید تا به این هدف برسید. یعنی شما با توکل به خداوند متعال، عمل به وظیفه کنید و مطمئن باشید که او شما را یاری خواهد کرد و پیروزیتان قطعی است.

ولی بنى اسرائیل به دلیل ضعف و زبونى که در روح و جان آنها لانه کرده بود بی توجه به توصیه این مردان الهی، صریحا به موسى علیه السلام گفتند: تا آنها در این سرزمینند ما هرگز وارد آن نخواهیم شد. بعد جمله ای به کار بردند که محور بحث ما همین جمله است؛ آنها به رهبرشان گفتند:

« فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُون‏» خود تو و پروردگارت بروید با آنها بجنگید و مشکل را از سر راه بردارید. ما اینجا نشسته ایم هر وقت مشکل حل شد بیا ما را خبر کن تا بیاییم.


تطبیق آن داستان با امروز ما

این عبارت بنی اسرائیلی امروز با کمی تغییر در الفاظ ولی دقیقا با همان روح و معنا در بین پیروان و شیعیان رهبر و امام عصر عج الله تعالی فرجه چنان رواج دارد که به نظر جزء فرهنگ انتظار شده است و جالب اینکه برخی متدینین با تمام اخلاص و اردات وقتی به یک معضل اجتماعی و یا مشکل بزرگ در سطح بین المللی بر می خورند آهی از درون کشیده و قیافه عارفانه به خود می گیرند و با لحن خاصی این جمله را به زبان جاری می کنند که «ان شاء الله امام زمان ع می آید و این مشکلات را خودش حل می کند.»

این منتظران بر سجاده نشسته دست به دعا بی آنکه خود بدانند آن سستی و لختی و ضعف ایمان درونشان سبب می شود که به جای عمل به وظیفه و تلاش برای ادای واجبات فردی و اجتماعی و مبارزه با ظلم در هر بُعد و اندازه ای که باشد؛ با خلوص نیت دست روی دست گذاشته و منتظر کسی باشند که بیاید و مشکلات آنها را برطرف کند.


درسی که حضرت امام(ره) به ما آموخت

درود و رحمت خدا به روح مطهر حضرت امام که به ما آموخت: « همه ما مأمور به اداى تکلیف و وظیفه‏ایم نه مأمور به نتیجه»[۳] این سخن برگرفته از کلام خداست که فرمود: « قُلْ إِنَّما أَعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى‏ وَ فُرادى‏؛ بگو من تنها شما را به یک چیز اندرز مى‏دهم، و آن اینکه براى خدا قیام کنید. دو نفر، دو نفر، یا یک نفر، یک نفر»[۴]


امام(ره) منتظر واقعی بود

آن بزرگ مرد تاریخ هم اگر مانند این منتظران نشسته می اندیشید و عمل می کرد می بایست با دیدن ظلم خاندان پهلوی و تجاوز صدامیان و خیانتهای مکرر منافقان و بیداد و ستمگری هایی که مسلسل وار از داخل و خارج به پیکر اسلام و مسلمین وارد می شد؛ دست روی دست گذاشته و بر سجاده می نشست و مدام این ذکر را می گفت که ان شاء الله صاحب این دین و انقلاب بیاید و با خدایش این مشکلات را حل کند.

اما او چنین نکرد. با توکل به خدا در راه احیای دین و مبارزه به ظلم قدم برداشت؛ چه آن وقت که تنها بود و چه آن وقت که میلیون جان برکف دعوتش را لبیک گفتند. و این تمام کار او نبود بر سجاده هم می نشست و پیشانی بر مهر می سایید و با اشک چشم، پیروزی اسلام و ظهور آن منجی آخرین را طلب می کرد. ولی این دعا کجا و آن دعا کجا! یکی منتظر ایستاده است و دیگری منتظر نشسته که اگر خوابیده بگوییم شایسته تر است.

پی نوشت ها :

(۱) من لا یحضره الفقیه ،ج‏۱،ص ۲۰۳

(۲) نهج الفصاحة، ح۲۲۱۹

(۳) صحیفه امام، ج‏۲۱، ص ۲۸۴

(۴) آیه ۴۶ ،سوره سبأ

ایام سوگواری اهل بیت بر تمامی شیعیان و محبینشان تسلیت باد .

دور هم در مسجد نشسته بودند. پيامبر (ص) تکيه داده بود به ستوني و با نگاه مهربانش، گل هاي شادي را به همه هديه مي کرد.
ناگهان پيامبر آهي کشيد و گفت:« چه قدر دوست دارم برادرانم را ببينم!»
اصحاب تعجب کرده اند، انتظارش را نداشتند. يکي از بين جمعيت پرسيد:« يا رسول الله! مگر ما برادران شما نيستيم؟»
همه ديدند که حضرت محمد (ص) سرش را تکان داد و گفت:« چرا، چرا شما هم برادران من هستيد، اما من دوست دارم آن برادران و دوستاني را ببينم که من و فرزندان مرا نديده اند؛ اما به ما ايمان دارد آن ها منتظر فرزند من مهدي (عج) مي مانند. آن ها مانند نور روشن در شب تاريک هستند.»
اصحاب فهميدند که مردم زمانه ي حضرت مهدي (عج) چه قدر انسان هاي خوبي هستند و با آن که امام خود را نمي بينند او را دوست دارد. برايش دعا مي کنند. نگران سلامتي اش هستند و حتي در روز تولدش بهترين و زيباترين جشن تولد دنيا را مي گيرند.
پيامبر (ص) هنوز هم منتظران را دوست دارد و از ميان باغ هاي سرسبز بهشت به آن ها لبخند مي زند. منتظران کوچک حضرت مهدي (عج) هر سال نيمه شعبان خنده ي شور و شوق به مهرباني ترين پيامبر دنيا حضرت محمد (ص) هديه مي کنند.
محمدحسين ساماني که 9 ساله است در دبستان شهيد اکبرزاده شهر بابل درس مي خواند او هم يکي از منتظران کوچک است که در روزهاي جشن ولادت امام زمان (عج) همراه پدر و مادرش به هيئت مي رود و با دوستانش براي شادي اين روز زيبا و نوراني تلاش مي کند.
محمدحسين همراه دوستش محمدمهدي کوچه را آب و جارو کرده اند و منتظر هستند تا شب به مسجد بروند.
محمدحسين پارسال نيمه ي شعبان به مسجد محله ي شان رفته است و يک جعبه شيريني بين مردم پخش کرده است. او مي گويد:« من و مادرم هر سال نيمه ي شعبان مي رويم و آن جا براي ظهور امام زمان (عج) دعا مي کنيم.»
بچه ها با لباس هاي يک رنگ و زيبا دسته جمعي سرود خوانده اند و يک آقا هم مولودي خوانده است. اين ها خاطرات محمدحسين است، از مسجد محله ي شان.
امروز او و محمدمهدي کوچه را آب و جارو کرده اند و قرار است با کمک بزرگ ترها پرچم هاي زيبا هم به ديوار نصب کنند. محمد حسين مي گويد:« در روز ولادت امام زمان (عج) به خانه ي ما مهمان مي آيد، براي همين ما همه جا را تميز و خوش بو مي کنيم.شيريني هم مي خريم. دوست داريم که امسال خود امام به خانه ي ما بيايد.»
محمدمهدي يزداني هم 9 سال دارد و دوست محمدحسين است. او هر سال نيمه شعبان به خانه ي مادربزرگش مي رود. آن جا جشن مي گيرند و کوچه و حياط را چراغاني مي کنند. محمدمهدي مي گويد:« من هر سال در چيدن صندلي ها و پهن کردن سفره غذا به بزرگ ترها کمک مي کنم. جشن خانه ي مادربزرگم بسيار خوب است.»
محمدمهدي از پدرش که يک روحاني مهربان است پرسيده چرا نام او را «مهدي» گذاشته اند. فکر مي کنيد جواب پدر محمدمهدي چه بوده است؟ آقاي يزداني به پسرش گفته: « نام تو را محمدمهدي گذاشته ايم تا انشاءالله يکي از ياران و سربازان حضرت مهدي (عج) باشي.»
همه ي بچه ها در جشن نيمه ي شعبان کمک مي کنند و همان طور که دوست دارند روز تولد خودشان بهترين هديه ها را بگيرند، سعي مي کند يک هديه زيبا براي امام زمان (عج) داشته باشد.
اين حرف ها را محمدمهدي مي زند. از او مي پرسم که بهترين هديه اش در دنيا چيست؟
محمدمهدي مي گويد:« من سعي مي کنم نمازهايم را به موقع بخوانم و براي بيماران دعا کنم که بتوانند در جشن شرکت کنند و حال شان خوب بشود. بعضي وقت ها از کتاب ها، شعرهاي قشنگ را انتخاب مي کنم و در مدرسه مي خوانم. اين شعرها را در مورد امام زمان (عج) است و همه ي بچه ها از آن ها خوش شان مي آيد. محمدحسين هم سعي مي کند با کارهاي خوبش به امام هديه بدهد و او را خوش حال کند. او مي گويد:«من شنيده ام وقتي حضرت مهدي (عج) ظهور مي کند، همه جا پر از گل مي شود و همه با هم مهربان هستند، براي همين من تلاش مي کنم حرف هاي بد نزنم، نمازم را بخوانم و به پدر و مادرم احترام بگذارم.» محمدحسين و محمدمهدي دوست دارند اين روزها در چراغاني کوچه ي شان به بزرگ ترها کمک کنند. کوچه ها پر از نور شده و پرچم هاي رنگارنگ آويزان هستند. هر کس به کاري مشغول است. يک عده از بچه ها دارند شربت و شيريني پخش مي کنند. خودشان مي گويند اين جا «ايستگاه صلواتي» است، کمي آن طرف تر صداي مولودي مي آيد و همه زير لب هاي شان زمزمه مي کنند:« اي گل نرگس، بيا!» در اين کوچه ها منتظر يک مهمان هستند؛ مهماني که جشن براي اوست و مي تواند به همه ي شهرها و روستاها برود و مردم را ببيند که با خوش حالي همه جا را تزيين مي کنند و دعاي فرج مي خوانند.
امشب در مسجدها نيز غوغاست، بخصوص مسجد جمکران که همه با پاي پياده و دسته هاي گل مي روند تا ولادت امام زمان (عج) را در مسجد خودش جشن بگيرند.
ويدا بيگي همراه مادرش مي خواهد به مسجد برود تا نماز بخوانند و براي سلامتي امام زمان (عج) دعا کنند. ويدا کلاس چهارم است، اما هنوز به جمکران نرفته. او خيلي دوست دارد يک بار مسجد جمکران را از نزديک ببيند و مقداري پول صدقه بدهد.
«بهترين کار براي امام زمان (عج) کمک به مردم فقير و کودکان نيازمند است، براي اين که وقتي عده اي از مردم خوش حال شوند، امام هم از ما راضي مي شود.»
ويدا اين ها را با هيجان مي گويد. او يک خاطره هم از جشن نيمه ي شعبان سال قبل دارد. او و مادرش به کوچه ي بديع الزمان رفته اند که در آن جا جشن بوده. ويدا آن شب صدقه داده است و در جشن شيريني پخش کرده. او صحبت هاي سخنران جشن را هم به خوبي ياد دارد که مي گفته:« امام زمان (عج) بيش تر از هزار سال عمر دارد؛ امام جوان است، چون تمام وجودش به خداوند است.» ويدا آن شب عروسکش را گم کرده، ولي ناراحت نيست؛ چون نيمه ي شعبان را دوست دارد و تصميم گرفته امسال براي ظهور امام زمان (عج) تا مي تواند صلوات بفرستد و دعا بخواند.
او مي گويد:« امام زمان (عج) با خودش اميد و شادماني را به دنيا مي آورد و با همه ي ستمگران مبارزه مي کند، معلم من مي گفت هر وقت نام آقا امام زمان (عج) را شنيديد، از جاي تان بلند شويد و صلوات بفرستيد.»
راستي منتظران کوچک! همه تان دعا کنيد تا همه ي کودکان خوب ايراني زائر مسجد مقدس جمکران بشوند و با دل هاي پاک شان خداوند را صدا بزنند، به اين اميد که امام عصر (عج) ظهور کند.
اگر شب نيمه شعبان زير آسمان بايستيد و ستاره ها را نگاه کنيد، مي بينيد که همه ي شان بيدارند و آن قدر منتظر خورشيد مي مانند تا صبح شود، براي همين است که ستاره ها هميشه زيبا پرنور و زيبا هستند؛ درست مانند شما ياوران کوچک که منتظر امام تان هستيد.
خوش به حال کساني که با کار هاي خوب شان لبخند رضايت حضرت مهدي (عج) را مي بينند! خوش به حال همه ي شما که پيامبر (ص) دوست تان دارد و براي تان دعا مي کند!
منبع: ماهنامه مليکا شماره 39

۹ دیماه هشتاد و اشک

سايت فرهنگي اطلاع رساني راسخون براي ماه محرم ويژه نامه اي خوبي گذاشته كه منم لينكش و گذاشتم كه در آستانه محرم استفاده كنيد و ما رو هم از دعاي خيرتون محروم نفرماييد .

با تشكر فراوان از سايت راسخون

به وبلاگ شخصی من هم یه سر بزنید ... دلتنگ ظهور تو ... ذکـر تعجيـل فرج رمـز نجات بشـر اسـت         مـا بـرآنيـم که ايـن ذکـر جهـاني بشـود براي فرج مولايمان صاحب الزمان (عج) زياد دعا كنيم .